ژباړه مفتي محمد نعمان مفکر
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بسم الله الرحمن الرحيم
الحمد لله رب العالمين، والصلاة والسلام على سيدنا محمد خاتم النبيين، وعلى آله وصحبه أجمعين.
د پریکړو ګڼه : 6 (2/6).
[د شیدو بانکونو په اړه]
د نړیوال اسلامي فقهي مجمع شورا، چې د اسلامي کنفرانس له سازمان څخه رامنځته شوې ده، د خپلې دوهمې غونډې په ترڅ کې چې په جده کې د ۱۴۰۶هـ کال د ربیع الآخر له ۱۰ تر ۱۶ نېټې (چې د ۱۹۸۵م کال د دسمبر له ۲۲ تر ۲۸ پورې برابره ده) ترسره شوه.
وروسته له دې چې مجمع ته د شیدو بانکونو په اړه یوه فقهي او طبي څېړنه وړاندې شوه او د دواړو څېړنو پر منځپانګه له ژور غور او پراخ بحث وروسته—چې د موضوع بېلابېل اړخونه یې رانغاړل—دا څرګنده شوه چې:
لومړی: دا چې د شیدو بانکونه یوه تجربه ده چې لوېدیځو ملتونو پيل کړې وه خو وروسته د تجربې په ترڅ کې ځینې تخنیکي او علمي منفي اړخونه پکې څرګند شول نو له همدې امله دا تجربه محدوده شوه او پاملرنه ورته کمه شوه.
دویم: دا چې اسلام رضاعت (شیدې ورکول) د نسب په څېر یو نږدې والی ګڼي چې د هغه له مخې هغه څه حرامېږي کوم چې د نسب له مخې حرامېږي او په دې اړه د مسلمانانو اجماع ده او د شریعت له عمومي موخو څخه یوه هم د نسب ساتنه ده حال دا چې د شیدو بانکونه د نسب د ګډوډۍ یا شک (شبهې) لامل ګرځي.
درېیم: دا چې په اسلامي نړۍ کې ټولنیزې اړیکې دا زمینه برابروي چې هغه نوی زېږېدلی ماشوم چې له وخته مخکې زېږېدلی وي، یا کم وزن ولري او یا هم په خاصو حالاتو کې د انساني شیدو احتیاج ولري، د طبیعي رضاعت له لارې خپلې اړتیاوې پوره کړي؛ او همدا کار په خپله د شیدو بانکونو اړتیا له منځه وړي.
دا پرېکړې وشوې چې:
لومړی: په اسلامي نړۍ کې د میندو د شیدو بانکونو جوړول منع دي.”
دویم: له دغو (شیدو بانکونو) څخه رضاعت کول حرام دي.
والله اعلم بالصواب
د مجلة المجمع (دویمه ګڼه، لومړی جلد، ۳۸۳ مخ).”
