همدې ورځ، په ۱۹۸۹ کال کې، شوروي ځواکونه له افغانستانه ووتل او د افغان ولس د کلونو قربانیو او مبارزې بریا نړۍ ته ښکاره شوه.
:د شوروي یرغل پیل
په ۱۹۷۹کال کې شوروي ځواکونه افغانستان ته داخل شول، او ډېرو خلکو فکر کاوه چې جګړه به ژر پای ته ورسېږي. خو د پکتیا، لغمان، پنجشیر او هلمند په شان سیمو کې د مجاهدینو د مقاومت جبهو جوړېدل، او د احمد شاه مسعود، ګلبدین حکمتیار او نورو قوماندانانو مشري شوې عملیات دا وښودله چې د افغانستان غرونه، درې، کلي او ښارونه د داسې خلکو کورونه وو چې د خپل وطن د ازادۍ لپاره هر ډول قربانۍ ته چمتو وو.
افغان ولس، که بزګر و، زده کوونکی، عالم یا عادي کلیوال، هر یو د خپل وطن د دفاع احساس درلود. همدغه ګډ احساس د کلونو مقاومت ته ځواک ورکړ
د کلونو اوږدې جګړې وروسته، د شوروي اتحاد مشرتابه پرېکړه وکړه چې خپل پوځونه له افغانستانه وباسي. دا پرېکړه یوازې یو سیاسي ګام نه و، بلکې د یوې ستړې کوونکې جګړې پای او د افغان ولس د زغم ثبوت هم و.
د ۱۹۸۹ کال د فبرورۍ په ۱۵مه، چې د افغانستان په لمریز جنتري کې د سلواغې ۲۶مې سره برابره ده، وروستي شوروي عسکر د افغانستان له خاورې ووته. مشري یې جنرال بوريس ګروموف کوله او د آمو سیند پر پل د وتلو پر مهال یې تاریخ ته خپله وروستۍ وینا وکړه. د دې ورځې اهمیت دا هم و چې ډېر افغانان د آمو سیند غاړې ته راغلي وو، هغوی شوروي ځواکونو ته کتل او د خپلې اوږدې مبارزې پایله یې له نږدې لیدله. دا صحنه د افغان ولس د بریا او مقاومت نښه وه.
:د دې بریا پیغام
د دې ورځې ارزښت یوازې دا نه و چې یو بهرنی پوځ له افغانستانه ووت، بلکې اصلي ارزښت یې په هغه ژور پیغام کې دی چې نړۍ ته ورسید.
دا پیغام دا و چې د یوه ملت اراده، که امکانات یې هر څومره محدود وي، د لویو قدرتونو پر وړاندې هم ټینګه پاتې کېدای شي. افغان ولس نړۍ ته وښوده چې ازادي یوازې یو شعار نه دی، بلکې یو ارزښت دی چې د ساتلو لپاره یې خلک هر ډول ستونزې او دردونه زغمي. که څه هم ډېری افغانان دا ورځ د خپلواکۍ او هویت د بیا ترلاسه کولو د بریا په توګه لمانځي، ځینې نورې ډلې او شنونکي ورته له مختلفو زاویو ګوري. د بېلګې په توګه، ځینې افغانان باور لري چې د شوروي ځواکونو وتل د یرغل پای و، خو د کورنیو شخړو نوې پړاو ته یې لاره هواره کړه، چې له امله یې د ټولنې یووالی او ثبات نور هم زیانمن شو. همداراز، یو شمېر نړیوال شنونکي استدلال کوي چې د شوروي ځواکونو پر ضد مقاومت د نړیوالو کړیو د مداخلې پراخېدو ته زمینه برابره کړه. د دې بریا تر شا د زرګونو کورنیو قربانۍ پرتې دي، ګڼ شمېر خلک شهیدان شول او د جګړې سیوري د کلونو لپاره د خلکو په ژوند کې پاتې شول. د شوروي ځواکونو له وتلو سره، د جګړې پایله یوازې له فزیکي حضور نه خلاصون نه و، بلکې د جګړې اوږدمهاله پایلې لا هم محسوسې دي. ټولنیز، اقتصادي او رواني زیانونه د افغانستان د خلکو او ټولنې پر ژوند ژور اغېز کړی دی. د خلکو بې ځایه کېدل د ټولنیز جوړښت ګډوډولو او د ټولنې پر یووالي بد اثر وکړ، په اقتصادي برخه کې د زراعتي او صنعتي بنسټونو ویجاړتیا د فقر او بېکارۍ زیاتېدو ته لاره هواره کړه، او د جګړې رواني فشارونو د یوې بشپړې نسل ته اوږدمهاله رواني ستونزې وزیږولې. د ښارونو او کلیو ویجاړتیا، او د نسلونو ترمنځ د تاوتریخوالي اوږدې خاطرې دا ښيي چې د دې ورځې ارزښت یوازې سمبولیک نه دی، بلکې د پایدارو بدلونونو او ستونزو بنسټ هم ایښودل شوی. له همدې امله، د مختلفو لیدلوریو په پام کې نیولو سره، همدا قربانۍ او اوږدمهاله تاثیرات د سلواغې ۲۶مې ورځې ته ځانګړی ارزښت ورکوي او د افغانستان راتلونکي ته مهم تاریخي او ټولنیز درسونه لري.
د افغان ځوانانو لپاره، سلواغې ۲۶مه دا درس لري چې د ملت یووالی او ګډ هدف څومره ارزښت لري. کله چې خلک د یوه هدف لپاره سره یو موټی شي، تر ټولو لوی خنډونه هم له منځه تللی شي. دا ورځ افغان ځوانانو ته الهام ورکوي چې د خپل هېواد د پرمختګ، یووالي او سوکالۍ لپاره هڅه وکړي.
